Αχ, αυτό το αιώνιο ΠΑΣΟΚ

του Δημήτρη Καμπουράκη

Και κυβέρνηση μαζί και αντιπολίτευση, και δεξιό και αριστερό, και διαπλεκόμενο και καθαρό, και συντηρητικό και προοδευτικό, και ικανό και ανίκανο, και μαρξιστικό και νεοφιλελεύθερο, και ευρωπαϊκό και εθνικιστικό, και πατριωτικό και διεθνιστικό.
Και με τους εργολάβους και με τους οικολόγους, και με τους ποδηλατόδρομους και με τους αυτοκινητόδρομους, και με τον Καντάφι και με τον Κλίντον, και με τους βομβαρδισμούς και με τον Μιλόσεβιτς, και με τους παραθρησκευτικούς και με τους Γιακωβίνους, και με τους διορισμούς και με το ΑΣΕΠ, και με τα ρουσφέτια και με την αξιοκρατία, και γεμάτο αποστάτες και εναντίον των αποστατών.
Και με τον εκσυγχρονισμό και με την οπισθοδρόμηση, και με τον Παπανδρεϊσμό και εναντίον της οικογενειοκρατίας, και με τη ΓΕΝΟΠ και με την αποκρατικοποίηση, και με τους λιμενεργάτες και με τους Κινέζους, και με τα σκυλάδικα του Βαγγέλη Γιαννόπουλου και με τα Μέγαρα του Χρήστου Λαμπράκη.
Ξέρει και να διοργανώνει μπλόκα και να ξεφουσκώνει λάστιχα τρακτέρ, και να δεξιώνεται σε κότερα και να κωπηλατεί με κανό, και να διορίζει χιλιάδες και να διώχνει άλλους τόσους, και να γεμίζει τον τόπο με αναπήρους-μαϊμούδες και να τους κυνηγά στη συνέχεια, και να δανείζεται ασύστολα και να καταγγέλλει την υπερχρέωση, και να φτιάχνει απεργίες και να τις καταστέλλει άγρια.
Αχ αυτό το αιώνιο πολυσυλλεκτικό ΠΑΣΟΚ.
Και με τους σκληρότερους μηχανισμούς στο εσωτερικό του και με την εκλογή του αρχηγού απ’ το λαό, και με τους αγανακτισμένους (βουλευτές) και με τους τροϊκάνους (υπουργούς), και με τους ΧΥΤΑ και με τους κατοίκους της Κερατέας, και με τους τραπεζίτες και με τους υπερχρεωμένους κακομοίρηδες, και με τους μετανάστες και με τον φράχτη στον Έβρο, και με τα πιράνχας και με τη συνταγογράφιση.
Και με τα κέρδη του χρηματιστηρίου και εναντίον των χρηματιστηριακών κερδοσκόπων, και με την κάθαρση στο πρόγραμμα του και με...

Έντεκα λόγοι που το ‘νέο σχέδιο Μάρσαλ’ είναι ...ΑΠΑΙΣΙΟ!

            Του Άρη Δημοκίδη

Σα να πηγαίνεις με το ζόρι στον Σεφερλή κι ενώ είσαι σίγουρος ότι η παράσταση θα είναι εμετική, τελικά ψιλοβλέπεται - και δε θέλεις να το παραδεχτείς με τίποτα. Και ψάχνεις να μεγεθύνεις όλα τα αρνητικά της. 

Ως γνωστόν ήμασταν στο χείλος ακόμα χειρότερης καταστροφής. Κόσμος απέσυρε τα λεφτά απ’ τις τράπεζες και τα έστελνε στην Κύπρο πιστεύοντας ότι θα τα χάσει, υποτιμημένες δραχμές τυπώνονταν στο μυαλό μας, η στάση πληρωμών (και το κλείσιμο όλων των σχολείων, νοσοκομείων κλπ) τριβέλιζε γύρω μας σα κουνούπι.

Οι ελπίδες (αυτών που ήθελαν να βελτιωθούν τα πράγματα, όχι των μηδενιστών που ήθελαν να χρεοκοπήσουμε χοντρά και να διαλυθεί το σύμπαν) είχαν εναποτεθεί στη χτεσινή Σύνοδο. Να αποφύγουμε τα ακόμα χειρότερα. Οι χτεσινές αποφάσεις της Ευρώπης δεν μας έκαναν ξαφνικά πάμπλουτους, δε μας έλυσαν τα μεγάλα προβλήματά μας, όμως όπως και να το δούμε αποφάσισαν μερικά σημαντικά πράγματα:

Δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές για δανεισμό; Θα μας δανείσουν με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο αυτοί. Ήταν τεράστιο το χρέος μας; Θα μας το μειώσουν! Δεν μπορούμε να το πληρώσουμε σύντομα; Δε χρειάζεται, το μετακυλούμε έως και το 2040 είπαν αυτοί. Θέλουμε το ευρώ; Το κρατάμε. Οι καταθέσεις στις τράπεζες; Εγγυημένες. Θέλουμε ανάπτυξη και επενδύσεις; Θα κάνουν ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ.
Κι ενώ, έτσι όπως είχαν τα πράγματα, δε μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα μπορούσαμε να ελπίσουμε -όχι για να πανηγυρίσουμε, αλλά για να βγάλουμε έστω έναν μικρό αναστεναγμό προσωρινής ανακούφισης- πάρα πολύς κόσμος είναι τρομακτικά δυσαρεστημένος!
Ίσως και από κεκτημένη ταχύτητα. Είχαμε συνηθίσει να αγανακτούμε (δικαίως) για το οτιδήποτε, οπότε γιατί να μην πάρει τη μπάλα και τη χτεσινή απόφαση;

Είναι αριστοτεχνικός ο τρόπος που αρκετοί εντόπισαν αρνητικά σε κάθε σκέλος της απόφασης, σα να σου χαρίζουν έναν μέτριας έστω αξίας γάιδαρο αλλά να μην παραλείπεις να τον κοιτάς στα δόντια. Τους καταλαβαίνω. Η καχυποψία και το μίσος για την κυβέρνηση (που δεν μοιάζει να έκανε τίποτα η ίδια για να εξασφαλίσει τις χτεσινές θετικές αποφάσεις) είναι πράγματα κατανοητά.

Είναι σα να πηγαίνεις με το ζόρι σε θεατρική παράσταση του Σεφερλή που είσαι σίγουρος ότι θα είναι εμετική, κι όταν τελικά διαπιστώνεις ότι, περιέργως, ψιλοβλέπεται, δε θέλεις να το παραδεχτείς με τίποτα. Και ψάχνεις να μεγεθύνεις όλα τα αρνητικά της.

Μάζεψα λοιπόν αντιδράσεις, ουσιαστικές αλλά και παρανοϊκές και τις έβαλα σε μια σειρά...

ΕΝΤΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ! ...

Ποιος λοιπόν τα «έφαγε»;

Του Τάκη Μίχα

Ας υποθέσουμε ότι το δημόσιο από την δεκαετία του 80 είχε κατά μέσο όρο 300.000 υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους. Αν βάλουμε τις μέσες (σημερινές ονομαστικές, για την προσαρμογή στο ονομαστικό επίπεδο αναλαμβάνουν οι διαχρονικοί τόκοι στο χρέος) απολαβές του μέσου υπεράριθμου που δουλεύει, κατά μέσο όρο, 25 έτη και έχει πάρει σύνταξη 5 χρόνια μαζί με το εφάπαξ, μπορούμε να δούμε τι κόστισαν οι υπεράριθμοι αυτά τα τελευταία 30 χρόνια. Αν προσθέσουμε και κατά μέσο όρο 50.000 προνομιούχους υπεράριθμους σε ΔΕΚΟ, με πιο ψηλές αμοιβές, εφάπαξ κλπ, βγαίνει ένα νούμερο άνω των 230 δις ευρώ.
Προσθέστε και 300.000 ελεύθερους επαγγελματίες - συστηματικούς μεγαλοφοροφυγάδες ΦΜΥ και ΦΠΑ, προσθέστε και τις «μίζες» των πολιτικών που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο - και να πώς έκλεισε το νούμερο του χρέους.
Με άλλα λόγια ο κ.Πάγκαλος είχε άδικο: Όχι δεν τα «έφαγαν» όλοι. Όπως δεν έχουν δίκιο και όσοι υποστηρίζουν ότι τα «έφαγαν» μόνο οι πολιτικοί. Τα «έφαγε» πολύ απλά ένα 7%-10% των πολιτών της χώρας.
Φυσικά η ευθύνη των πολιτικών ήταν τεράστια. Αυτό που έκαναν ήταν ότι μοίραζαν «δώρα» για λογαριασμό του φορολογούμενου και των Ευρωπαίων πιστωτών αξίας είτε ενός εκατομμυρίου και άνω (τόσο αξίζει η πρόσληψη στο δημόσιο στη ζωή ενός ατόμου) είτε ...

Τα “έφαγαν” οι πολιτικοί;

Του Τάκη Μίχα

Ένα από τα πλέον δημοφιλή αίτια που αναφέρονται στην δημόσια συζήτηση για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ότι «τα έφαγαν οι πολιτικοί». Αυτό το επιχείρημα επιτρέπει σε έκαστον από εμάς να αρνείται να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια προσαρμογής στην σημερινή κατάσταση (είτε πληρώνοντας μεγαλύτερους φόρους είτε δεχόμενος μείωση μισθών/συντάξεων) με το δικαιολογητικό ότι στο βαθμό που τα «έφαγαν» άλλοι, δηλαδή οι πολιτικοί, αυτοί και μόνο αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν το τεράστιο χρέος και τα ελλείμματα που έχουν συσσωρευθεί. Αυτή η άποψη πλέον σήμερα θεωρείται τόσο αυτονόητη ώστε, αν τολμήσει κανείς να την αμφισβητήσει, θα θεωρηθεί αυτόματα, αν όχι παράφρων, τότε τουλάχιστον «πράκτορας» της τρόικας, της Μέρκελ, των Εβραίων και γενικώς όλων όσων έχουν συσσωρεύσει τόσα δεινά για τον ελληνισμό -από τις Θερμοπύλες μέχρι σήμερα.
Φυσικά το ότι κάτι θεωρείται «αυτονόητο» δεν είναι και κατ' ανάγκη αληθές. Η άποψη ότι ένας κύριος με μακριά γενειάδα εφτιάξε τον κόσμο σε επτά ημέρες θεωρείτο κάποτε από πολλούς ανθρώπους ως αυτονόητο, αλλά αυτή η άποψη -αν εξαιρέσουμε τις ΗΠΑ και την Ελλάδα- έχει μάλλον αρχίσει να υποχωρεί. Υπάρχουν δυο κυρίως ...

Η γιορτή των δημαγωγών

Toυ Λουκα Τσουκαλη*

Η χώρα περνάει μια πολύ βαθιά κρίση, πρωτόγνωρη για τους περισσότερους. Η ανασφάλεια και ο φόβος για το μέλλον δεν είναι πλέον θλιβερό προνόμιο των ολίγων, ο αστικός ιστός της κοινωνίας υφίσταται τεράστια πίεση, τα κεκτημένα καταρρέουν, οι νέοι θυσιάζονται στον βωμό του καταναλωτικού εγωισμού των γονιών που δανείστηκαν για χρόνια από το μέλλον των παιδιών τους. Και το πολιτικό σύστημα της χώρας, με τα πολλά στοιχεία ανεπάρκειας και φαυλότητας που το διακρίνουν, αγωνίζεται (όσοι αγωνίζονται) να αποφύγει τα χειρότερα, να κάνει τις αλλαγές που δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να κάνει για πολλά χρόνια, να εξασφαλίσει την απαραίτητη βοήθεια απέξω, δημιουργώντας συνθήκες για ένα καλύτερο αύριο μετά την κρίση. Πολλοί περιμένουν από τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, ενώ ...

Παπαρολογίες...

  Του Άγγελου Στάγκου

Υπάρχουν αυτοί που προκρίνουν την πτώχευση της χώρας χωρίς να το ομολογούν, αλλά γίνεται φανερό από τις πράξεις και τις αντιδράσεις τους. Υπάρχουν και οι άλλοι που το υποστηρίζουν φανερά με διάφορα επιχειρήματα. Να χρεοκοπήσουμε τώρα για να ξαναρχίσουμε από την άρχή και να στήσουμε την ιδανική πολιτεία. Καλύτερα να χρεοκοπήσουμε παρά να ξεπουληθούμε, Να πτωχεύσουμε για να απαλλαγούμε από τα χρέη μας, κρατικά και προσωπικά. Να χρεοκοπήσουμε για να παρσύρουμε μαζί μας και τους...Φιλισταίους, δηλαδή και τους ευρωπαίους και αν είναι δυνατόν και όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Να χρεοκοπήσουμε για να αρχίσει η παγκόσμια επανάσταση από την Ελλάδα. Και άλλα τέτοια...

Κάποιες από αυτές τις δοξασίες είναι εντελώς αφελείς και δεν αντέχουν κριτική, άλλες προωθούνται εκ του πονηρού  καθώς ...

Οι αμνοί και τα ερίφια

Του Νικηφόρου Μαλεβίτη

Υπάρχει ένας τύπος ανθρώπου που, ανεξάρτητα από τις αντικειμενικές συνθήκες της ζωής του, τα προσωπικά λάθη και τις παραλείψεις, τα χούγια και τα ελαττώματα του, επιμένει να αποδίδει όλα του τα δεινά στην κακεντρέχεια των άλλων. Υιοθετεί το ρόλο του θύματος σε αυτή τη ζωή, το οποίο, ως νέος εσταυρωμένος, κουβαλάει αμαρτίες αλλωνών.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ δύσκολο να επιλύσουν τα προβλήματά τους. Απλούστατα γιατί δεν τα βλέπουν καν. Θεωρούν ότι δεν είναι δικά τους προβλήματα, αλλά απότοκα της συμπεριφοράς και των πράξεων άλλων. Χτίζουν ένα «τείχος αθωότητας» γύρω τους και καταριούνται τη ρημάδα τη ζωή που τους έφερε σε αυτήν την παλιοκατάσταση. Επειδή δεν φταίνε σε τίποτε, δεν χρειάζεται λοιπόν να αλλάξουν και τίποτε.
Ε, λοιπόν, αυτός ο τύπος ανθρώπου είναι πολύ διαδεδομένος στη χώρα μας... Πρόκειται για φαινόμενο που έχει...