Αγανακτισμένοι και... ''Αγανακτισμένοι''!

Στις μέρες μας, ο αγανακτισμένος λαός αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τους ''λαϊκιστές'' πολιτικούς που άφησαν τη χώρα να οδηγηθεί σε αυτήν την κατάσταση και που, επί χρόνια διόριζαν ασύστολα από …κυλικειάρχες μέχρι αγροφύλακες(!), που επέτρεψαν να γιγαντωθεί η φοροδιαφυγή και η ''μαύρη'' εργασία, που εξασφάλισαν τις  αγροτικές επιδοτήσεις προς ενίσχυση της ανεμελιάς και του εύκολου χρήματος! Την ίδια στιγμή, ο ίδιος αγανακτισμένος λαός λέει όχι στις απολύσεις, όχι στην κατάργηση των επιδοτήσεων, όχι στη φορολόγηση μεγάλης ακίνητης περιουσίας, όχι….  Ο λαός οφείλει να διαμαρτύρεται και να φωνάζει για να αποτρέψει τα χειρότερα! Όχι όμως άλλος ''λαϊκισμός'' από τους πολιτικούς!

Σήμερα, αγανακτισμένος είναι ο άνεργος, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο μισθωτός -δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα- των 700-1000 ευρώ που φορολογείται επιπλέον και καλείται να πληρώσει ακριβότερα, όσα αγαθά έχει ακόμη τη δυνατότητα να αγοράσει, ο -φορολογικά συνεπής- επαγγελματίας που βλέπει σταδιακά την επαγγελματική του δραστηριότητα να φθίνει, ο νέος άνθρωπος που βλέπει το μέλλον του να υποθηκεύεται εξαιτίας μιας κακής διαχείρησης και νοοτροπίας των προηγούμενων γενεών ...

Δε μπορεί όμως να λογίζεται ''αγανακτισμένος'' ο εργολάβος με τους ανασφάλιστους εργάτες και με τα υπερτιμολογημένα δημόσια έργα που επί χρόνια αναλάμβανε, ο γιατρός με τα ''φακελάκια'', τις ''μαύρες''  εισαγωγές σε ιδιωτικές κλινικές ή ο γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, ο ελεύθερος επαγγελματίας που έχει ξεχάσει τι σημαίνει τιμολόγιο και ΦΠΑ, ο συνταξιούχος από τα 46 του δημόσιος υπάλληλος, ο τελωνιακός ή ο υπάλληλος της ΔΕΗ με απολυτήριο δημοτικού και μισθό 2500 ευρώ, ο επιδοτούμενος αγρότης, που δεν ήξερε ούτε πού ήταν τα κτήματα του, ο κομματάρχης που τον φτύνουν και νομίζει ότι βρέχει, ο συνδικαλιστής που εδώ και χρόνια τα βλέπει όλα ωραία ή όλα άσχημα, κατά το δοκούν…

Και όμως, όλοι αυτοί διαμαρτύρονται, επειδή κινδυνεύουν να χάσουν πολλά από τα προνόμια που απέκτησαν εξαιτίας της ειδικής, λαϊκίστικης μεταχείρισής τους από ''κακούς'' πολιτικούς αλλά και εξαιτίας της ανοχής– συνενοχής της υπόλοιπης κοινωνίας! Διαμαρτύρονται για την έκτακτη εισφορά σε ΙΧ αυτοκίνητα άνω των 2000 κυβικών, για την αύξηση του φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας, για τη μείωση του αφορολόγητου του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας από την αντικειμενική αξία των 400.000€…( ε, δεν τον λες δα και…φτωχό αυτόν που έχει 400.000 ευρώ ακίνητη περιουσία, και δε θα πάθει κάτι αν πληρώσει 300 ευρώ φόρο!)

Αυτοί όλοι λοιπόν, έχουν παρεισφρήσει ως ''αγανακτισμένοι'' στους αγανακτισμένους…  και αυτό είναι κακό, επικίνδυνο και όχι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο!

Και μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι με θράσος, επενδύουν στους αγανακτισμένους, αλλά και …συμπάσχουν με τους ''αγανακτισμένους'' προσβλέποντας σε πολιτικά οφέλη, …οι δε κυβερνώντες σπεύδουν ταχέως να εισπράξουν –αδιακρίτως- από οπουδήποτε, αλλά…βραδέως να διορθώσουν αδικίες και κακώς κείμενα…

Blogadoros

«Α, τζάμπα μάγκας Δημητράκο»

Από όλους όσους άκουσα στη Βουλή, η πιο γνήσια κι αληθινή τοποθέτηση ήταν του βουλευτής Φθιώτιδας του ΠΑΣΟΚ Νίκου Τσώνη ο οποίος αφηγήθηκε μια λαχταριστή ιστορία:

Αγαπητοί συνάδελφοι, πριν από τρεις μέρες στη Λαμία κάποιος φίλος μου, που είχα και καιρό να τον δω, σταμάτησε μπροστά μου με τη μηχανή του και μου λέει απειλητικά: «Δεν φαντάζομαι να ψηφίσεις το Μεσοπρόθεσμο». Του λέω: «Δημητράκη, μην ανησυχείς. Είναι λυμένο το πρόβλημα.» «Δηλαδή;», με ρωτάει. «Έχουμε συνεννοηθεί επτά Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να μην το ψηφίσουμε». Μου λέει: «Σοβαρά μιλάς;» «Ναι» του απαντάω. «Ποιοι είστε;» Δεν μαρτυράω. «Αλήθεια λες;» «Αλήθεια λέω». «Δεν μπορώ ρε συ να αντέξω την πλατεία, δεν μπορώ να με βρίζουν, να με λένε αλήτη, να με λένε κλέφτη κλπ.» Λέει: «Μα, θα φτωχύνουμε». «Ε, αφού το θέλουν οι πολλοί, ας φτωχύνουμε. Μαζί με αυτούς κι εγώ. Στο κάτω-κάτω τα καλύτερα χρόνια φτωχός τα πέρασα». Μαρσάρει, αγαπητοί φίλοι, τη μηχανή και λέει: «Ρε συ, κοίταξε μην κάνεις καμιά «μ…» και δεν το ψηφίσεις». «Α, τζάμπα μάγκας Δημητράκο». Με όλο το σεβασμό που έχω προς το Κοινοβούλιο θέλω να πω ότι κι εδώ μέσα βλέπω πολλούς τζάμπα μάγκες. Και, δυστυχώς, βλέπω κι Αρχηγούς κομμάτων, αγαπητοί φίλοι. 

parapolitiki

Μεσοπρόθεσμο: Γιατί θα ψήφιζα «ΟΧΙ»

του Γιάννη Βαρουφάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε, από όσο διαβάζω, ότι αν ήταν ο οριακός βουλευτής του οποίου η ψήφος θα καθόριζε την τύχη του Μεσοπρόθεσμου θα ψήφιζε ΝΑΙ, αντί για το ΟΧΙ που τώρα θα ψηφίσει συμπλέοντας με την γραμμή του κόμματός του. Όπερ μεθερμηνευόμενο, ο κ. Μητσοτάκης θα ψηφίσει στρατηγικά και όχι κατά συνείδηση.
Ο ορισμός της στρατηγικής ψήφου είναι απλός: Ψηφίζεις όχι αυτό που πιστεύεις αλλά εκείνο που νομίζεις ότι θα βοηθήσει καλύτερα στην επίτευξη του στόχου σου. Π.χ. σε μια μονοεδρική περιφέρεια το κόμμα που σε εκφράζει καλύτερα μπορεί να είναι μακράν τρίτο και, για αυτό τον λόγο, ώστε να μην εκλέξει βουλευτή το κόμμα το οποίο αντιπαθείς περισσότερο, ψηφίζεις το κόμμα που αντιπαθείς λιγότερο μεταξύ των δύο μεγαλύτερων (αντί για το κόμμα που πραγματικά σε εκφράζει).
Η στρατηγική ψήφος έχει τις χρήσεις και την λογική της. Όχι όμως στην περίπτωση του Μεσοπρόθεσμου. Σε αυτή την περίπτωση, που οι αντένες του κόσμου όλου είναι στραμμένες στην Βουλή των Ελλήνων, και το μέλλον της Ευρώπης κρίνεται από το μήνυμα που θα στείλει η Βουλή μας στο Ευρωπαϊκό κέντρο, θεωρώ πως η καλύτερη στρατηγική ψήφος είναι το να ψηφίσει κανείς εκείνο που θα ψήφιζε αν οι υπόλοιποι βουλευτές ήταν μοιρασμένοι 50-50. Οπότε η συμβουλή μου στον Κυριάκο Μητσοτάκη θα ήταν να ψηφίσει ΝΑΙ. Για τον ίδιο λόγο που εγώ θα ψήφιζα... ΟΧΙ.
Γιατί θα ψήφιζα ΟΧΙ αν η τύχη του Μεσοπρόθεσμου εξαρτάτο από την δική μου ψήφο; Σε μια τέτοια περίπτωση θα...

Μεσοπρόθεσμο: Γιατί θα ψήφιζα «ΝΑΙ»

του Φοίβου Καρζή
Σήμερα το πρωί βρίσκομαι στην ιδιαίτερα προνομιούχο θέση να μην κατέχω καμμία από τις 300 έδρες της περικυκλωμένης από εύλογη αγανάκτηση Βουλής. Επομένως δεν βρίσκομαι στην ανάγκη να επιλέξω εάν θα πω “ναι” ή “όχι” στο Μεσοπρόθεσμο, δίλημμα από το οποίο οι κομματικές πειθαρχίες μπορούν να βγάλουν μόνον βουλευτές ανάξιους του τίτλου και της εμπιστοσύνης των πολιτών και ψηφοφόρων τους. Οι περισσότεροι πολίτες, όμως, αυτής της χώρας έχουμε αναρωτηθεί τι θα κάναμε, αν έπρεπε σε λίγη ώρα να δώσουμε εμείς την απάντηση. Σε αυτή την πόλη, που πρώτη σκάλισε το “ναι” και το “όχι” πάνω σε ένα σπασμένο κεραμίδι, είναι λυτρωτική η φυσική ροπή των ανθρώπων να παίρνουν θέση, με δημόσιο λόγο, τις κρίσιμες ώρες.
Θα προσπαθήσω, λοιπόν, ...

Όλοι αγανακτισμένοι; ''...Εμείς εδώ τί κάνουμε;''

Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό, ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης για την οικονομία.
Στην πρώτη γραμμή διέκρινα τον Τάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια συνδικαλιστή τον ξέρω.
Δίπλα του η ξαδέλφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό με ανήλικο τέκνο.
Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα.
Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ του είχε αποφέρει 120.000 ευρώ και τώρα αγωνιζόταν στο ψάρεμα, παίρνοντας κανονικά την σύνταξή του.  (κάπου εκεί πρέπει να ήταν και ο Δημήτρης ο σύντροφος της φίλης μου που πολυαγαπώ και βγήκε σε πλήρη σύνταξη από τον ΟΤΕ στα 52 του και καθαρίζει, δύο μήνες μετά που σταμάτησε από το να πηγαίνει στον ΟΤΕ, 2.700 ευρώ καθαρά, πλέον επικουρικά και άλλα προνόμια (κατασκηνώσεις, παραθέριση, κλπ)
Μαζί και ο Κώστας 46 χρόνων, πυροσβέστης, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη (είχε προλάβει να κατοχυρώσει, λέει) και περιμένει και κάποιο χοντρό εφάπαξ.
Δίπλα τους ο θειος μου, δεξιός από σόι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν είναι το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση.  Και από κοντά τα δυο αδέρφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το κόμμα τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρηγόρης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω γνωριμιών, και ανυπαρξίας ελέγχων.
Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακολουθούσε ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες. Έκανε εφαρμογή του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο, αγκαλιά με την γυναίκα του την Μαρω, που με 3 γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια.
Ο Γιώργος, ο άντρας μιας φίλης μου, που δουλεύει στα ΕΛΠΕ (Ελληνικά Πετρέλαια) και περιμένουν να πάρει το εφάπαξ, περίπου 250.000 ευρώ (μου είπε), για να ξεχρεώσουν κάτι δάνεια που πήραν για να πάρουν χωράφια.
Ο Εργολάβος, ο Μιχάλης. με συνεργείο 27 ανασφάλιστους αλλοδαπούς & 3 Έλληνες.
Στα δεξιά τους ο Λάκης, ακόμα φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, τον γιατρό, τον επονομαζόμενο και "ταχυδρόμο" από τα πολλά φακελάκια.
Μαζί τους και ο Θόδωρος, γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, με τον Κυριάκο της Εφορίας, που δεν είχε βρει ούτε δει ποτέ του παράβαση τα τελευταία 6 χρόνια...
Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο.
Να και ο Μηνάς, που είχε ξεχάσει ποτέ έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, που δεν ήξερε πού ήταν τα χτήματα του.
Όλοι μαζί, με άλλους τόσους, σήκωσαν τα χέρια ψηλά, δυνατά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφώναξαν, "Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !"
Ο Στέφανος, αδερφικός μου φίλος, άνεργος οικοδόμος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και με είπε: "-Ρε, Κώστα, εμείς εδώ τι κάνουμε?"  
Στέλλα

Τα ράσα φτιάχνουν τον παπά

Του Δημήτρη Ποταμιάνου

Μένω σ’ ένα φιλόξενο σπίτι, όταν έρχομαι στην Αθήνα, σε μια γειτονιά του Κέντρου που θα πρέπει ολόκληρη σχεδόν να είναι ιδιοκτησία της Εκκλησίας. Μιλώ για τα φιλέτα βέβαια- το κτήριο, λογουχάρη, στο οποίο στεγαζόταν το Υπουργείο Παιδείας (και Θρησκευμάτων, παρακαλώ, με την προσθήκη τώρα της Δια βίου μάθησης,άρα και της αδιάλειπτης κατήχησης, εύκολα συμπεραίνουμε). Αλλά και  για τα μικρότερα  γραφεία, τα λιγοστά πλέον σπίτια, τα παρακείμενα μαγαζιά ως  και τα ευτελή μαγαζάκια. Αναφέρομαι προφανώς στο τετράγωνο της Πλάκας πίσω από τη Μητρόπολη, από την περιοχή του Συντάγματος και έως την πλατειούλα της Αδριανού εμπρός από την Ρωμαϊκή Αγορά.
Στον καιρό της Κρίσης τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο (σύντομα μάλλον βλέπω να «κλείνουν» και κάμποσα σπίτια). Χασάπικα, μανάβικα, ραφτάδικα, χρωματοπωλεία, ψιλικατζήδικα, όπου να’ ναι πιθανότατα και ο μοναδικός πλέον  φούρνος της γειτονιάς. Ανθούν, αντιθέτως, τα καταστήματα εκκλησιαστικών και ιερατικών ειδών. Νέες βιτρίνες ξεφυτρώνουν κάθε τόσο με πολύχρωμα, βαρύτιμα άμφια, αντεριά, πετραχήλια, καλυμμαύχια,ποιμαντορικές ράβδους, ξυλόγλυπτα αναλόγια,θυμιατήρια, αρτοφόρια, εξαπτέρυγα, λογής λογής εικονίσματα και ούτω καθεξής. Με καθηλώνει η θέα της πελατείας των καταστημάτων αυτών. «Έλα Χριστέ στη θέση σου», ψιθυρίζω κι εγώ από μέσα μου , καθώς άθελά μου αλλά και με μιαν απροσδιόριστη νοσταλγία πιάνω να ξανασχηματίσω ύστερα από κάμποσα χρόνια το σημείο του σταυρού. Νέοι, μεσόκοποι, ηλικιωμένοι ιερωμένοι χαζεύουν πρώτα αρκετή ώρα με δέος αλλά και μ’ ‘εναν αδιόρατο φθόνο τις έκλαμπρες προθήκες, κι ύστερα με θαρραλέα και χαρωπά βήματα προχωρούν στα ενδότερα να διαπραγματευτούν την πολύτιμη πραμάτεια. Κι ο μπεζαχτάς ανοιγοκλείνει έτσι ασταμάτητα.  Τύφλα να’ χει η Ζάρα ή και τ’ άλλα τα πιο ανεβασμένα τεμένη του πρεταπορτέ.
Γιατί όμως απορώ έτσι κι εξίσταμαι; Αυτοί ακριβώς οι καμαρωτοί ρασοφόροι δεν είναι που, απαλλαγμένοι από το βάρος μιας οποιασδήποτε τακτής εισφοράς, χάρη στις συμφωνίες τού πάντα στυλάτου μακαριστού Χριστόδουλου με τις διάφορες πολιτικές ηγεσίες, εξασφάλισαν τα επιδόματα και το ανταποδοτικό εφάπαξ  που οι άλλοι καλοπληρωτές πολίτες περιμένουν χρόνια ολόκληρα στην ουρά να εισπράξουν- εκβιαστικά κουτσουρεμένα τώρα πιά όλα αυτά; Δε μπορώ να πω πως διάβασα προσεχτικά το μεσοπρόθεσμο και τους εφαρμοστικούς (sic) του νόμους, αλλά στο νέο φορομπηχτικό κουστούμι που βιαστικά μας ράψανε δεν πρόσεξα να γίνεται πουθενά σοβαρός λόγους για κοντύματα και στενέματα της παπαδίστικης αμφίεσης και εξάρτυσης, ούτε βέβαια και για άντληση πόρων, φορολογικών ή άλλων, από την διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία του ιερατείου μας. Καϋμένε φίλε Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, στο βρόντο πάλι οι θερμές εισηγήσεις σου: Κόψτε από τα στρατά και τα άχρηστα όπλα τους, πάρτε από την Εκκλησία και από το περισσευούμενο έχει της, πάψτε να φοβάστε πως θα σας κουρσέψουν και θα σας εξισλαμίσουν οι αλλόθρησκοι γείτονές σας- την αφαίμαξη των οικονομιών σας από τους δικούς σας θρησκευάμενους κοιτάξτε καλύτερα! Φωνή γνησίου φιλέλληνα βοώντος εν τη ερήμω.

protagon.gr

Εμείς τι πρέπει να κάνουμε;

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Ένα χρόνο τώρα επιμένω από αυτές τις (ιστο)σελίδες ότι η Κρίση είναι ευρωπαϊκή και δεν επιδέχεται λύσης που να μην αντιμετωπίζει ταυτόχρονα, και σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο, την τριπλή κρίση: του τραπεζικού τομέα, του δημόσιου χρέους και της κατάρρευσης των παραγωγικών επενδύσεων στην ευρωζώνη. Πράγματι, σας έχω κουράσει με μια σχεδόν έμμονη ιδέα για το πως θα μπορούσε να μοιάζει μια τέτοια ευρωπαϊκή λύση, επιμένοντας (σαν χαλασμένος δίσκος βινυλίου) ότι χωρίς τέτοια συνολική λύση ούτε η Ελλάδα θα ανακάμψει ούτε η ευρωζώνη θα επιβιώσει.
Για μήνες τώρα, λέω αυτό το ποιηματάκι μου. Και κάθε φορά που το λέω, οι δημοσιογράφοι που μου παίρνουν συνέντευξη (αλλά και εσείς οι αναγνώστες του protagon.gr) επανέρχονται: "Ναι, αλλά δεδομένου ότι, όπως φαίνεται, οι ευρωπαίοι εθελοτυφλούν, εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;" Η απάντηση που δίνω θεωρείται μοιρολατρική, για να μην πω εξοργιστική: Ό,τι και να κάνουμε εμείς, δεσμευμένοι όπως είμαστε στην ευρωζώνη, αν η ευρωζώνη δεν λύσει τα δομικά της προβλήματα, η μικρή Ελλαδίτσα, ο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης, όσο και να αυτο-μαστιγώνεται, δεν μπορεί να βγει από την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις. Αντίθετα με αυτά που λέει ο πρωθυπουργός μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής (εν συντομία, ότι η Ευρώπη έπραξε το καθήκον της απέναντί μας, τώρα η τύχη μας είναι στα δικά μας χέρια), θυμίζουμε έναν αδύναμο κολυμβητή που βλέπει το τσουνάμι να έρχεται: Ό,τι και να κάνει, όσο σκληρά και να προπονηθεί μέχρι να τον χτυπήσει το επερχόμενο τείχος του νερού, αν δεν γίνει κάτι για να κοπάσει το τσουνάμι, η τραγική τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη.
Το ερώτημα όμως παραμένει: Την ώρα που παλεύουμε να πείσουμε τους υπόλοιπους ευρωπαίους για την ανάγκη μιας συνολικής λύσης, τί κάνουμε εδώ στα πάτρια; Τίποτα; Όχι βέβαια. Έχουμε πολλά, πάρα πολλά να κάνουμε. Το να κοπάσει το τσουνάμι είναι αναγκαία συνθήκη για να μην πνιγούμε. Δεν είναι όμως και ικανή: Αν δεν βελτιωθούν οι κολυμβητικές μας επιδόσεις θα πνιγούμε ακόμα κι αν ξεθυμάνει το τσουνάμι. Ακόμα κι αν μας διαγράψουν το χρέος ολόκληρο, κι αν συνεχίσουμε όπως οδεύουμε από το 1970, θα το ξαναχτίσουμε το βουνό χρέους σε μερικά χρόνια. Απλά, μην έχουμε αυταπάτες: Όσο και να βελτιωθούμε, όποιες μεταρρυθμίσεις και να κάνουμε, η ευρωπαϊκή λύση είναι sine qua non.
Στο ακριβώς προηγούμενο άρθρο μου είχα δεσμευτεί ότι στο επόμενο, δηλαδή σε αυτό, θα σκιαγραφούσα τις μεταρρυθμιστικές κινήσεις που προτείνω, ελπίζοντας στο μεταξύ σε μια θεαματική αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής εναντίον της Κρίσης. Οι ιδέες που καταθέτω παρακάτω κινούνται σε τρεις άξονες: Μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, φορολογική μεταρρύθμιση, 5ετές πρόγραμμα ανάπτυξης της οικονομίας, ενεργοποίηση νέων μορφών συμμετοχικής επιχειρηματικότητας. (Κάποιες από αυτές τις ιδέες, τις παρουσίασα την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο μελέτης που μου ανέθεσε το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, το ΕΒΕΑ, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.)

1. Δημόσιος Τομέας
Ξεκινώ με το μέγα ζήτημα του δημόσιου τομέα και, συγκεκριμένα, με μια σκληρή παρατήρηση που εμπεριέχει την πεμπτουσία του παραδόξου της σκληρής σημερινή ελληνικής πραγματικότητας: Από την μία μεριά, είναι ξεκάθαρο ότι, ανέκαθεν, το ελληνικό δημόσιο ήταν ο υπ. αρ. 1 εχθρός του πολίτη, της κοινωνίας και της οικονομίας. Τώρα μάλιστα που βρισκόμαστε στην δίνη της Κρίσης, η ατελέσφορη προσπάθεια μείωσης των ελλειμμάτων μέσω οριζόντιων περικοπών μεγεθύνει την εχθρότητα του κράτους προς τους πολίτες τους οποίους (υποτίθεται ότι) εξυπηρετεί. Από την άλλη, η μείωση των δημόσιων δαπανών και η συρρίκνωση μισθών και θέσεων εργασίας στο δημόσιο (όπως προτείνουν σοβαροί άνθρωποι όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Στέφανος Μάνος κ.α.) θα ενέτεινε την Κρίση και θα ήταν καταστροφική τόσο για την κοινωνία όσο και για τον ιδιωτικό τομέα. Τί κάνουμε λοιπόν επ' αυτού; Η απάντηση που προτείνω είναι απλή: Αντί να εστιάζουμε στο λογιστικό κόστος του δημοσίου, να επικεντρωθούμε στην θεαματική αύξηση της παραγωγικότητας και αποτελεσματικότητάς του. Δύο προτάσεις θέλω να καταθέσω επ΄αυτού: Την πρώτη την ονοματίζω "Αυτο-πληροφόρηση του Δημοσίου" και την δεύτερη "Δημόσιο Δύο Ταχυτήτων" ή "Μοντέλο ΚΕΠ".
Αυτο-πληροφόρηση του Δημοσίου: Φανταστείτε έναν νόμο που, μετά από 12 ή 18 μήνες, απαγορεύει δια ροπάλου σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία να ζητήσει από πολίτη ή εκπρόσωπο επιχείρησης πιστοποιητικό το οποίο να πιστοποιεί κάποια  πληροφορία που διαθέτει κάποια υπηρεσία του... Δημοσίου. Π.χ. να μην μπορεί το ΙΚΑ να ζητά από υποψήφιο συνταξιούχο να του προσκομίσει οποιαδήποτε πληροφορία διαθέτει η εφορία, να απαγορεύεται η απαίτηση της εφορίας από μια υπό ίδρυση επιχείρηση να προσκομίσει πιστοποιητικά από το ΙΚΑ, την πολεοδομία, τον ΟΑΕΔ κλπ. Με μία κίνηση, με μια μονοκονδυλιά, το Δημόσιο παύει να καταδυναστεύει τις ζωές μας, να επιβραδύνει την επιχειρηματική δραστηριότητα, να σπαταλά το παραγωγικό δυναμικό της οικονομίας μας. Παράλληλα, το Δημόσιο εξαναγκάζεται να δημιουργήσει νέες καινοτόμες μορφές μηχανογράφησης αλλά και δίαυλους από τους οποίους θα ρέει, εντός των τειχών του δημόσιου τομέα, η πληροφορία.
"Δημόσιο Δύο Ταχυτήτων" ή "Μοντέλο ΚΕΠ": Αναμφισβήτητα, η πιο επιτυχημένη μεταρρύθμιση των τελευταίων δύο δεκαετιών ήταν η δημιουργία των ΚΕΠ. Ποια ήταν η ιδιοφυής ιδέα πίσω από αυτή την μεταρρύθμιση; Ότι το στρεβλό υπάρχον σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται αλλά, σε αντιδιαστολή, αντιμετωπίζεται με bypass. Δεν έγινε προσπάθεια μεταρρύθμισης των ληξιαρχείων αλλά, αντίθετα, δημιουργείται μια νέα, σύγχρονη υπηρεσία, με νέους υπαλλήλους, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να ξαναπάει ο πολίτης στο Ληξιαρχείο για να πάρει αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης. Κάτι ανάλογο χρειάζεται να γίνει σε όλο τον δημόσιο τομέα. Δύο ταχύτητες παντού, με τους νέους και τους αξιολογότερους από τους παλαιούς υπάλληλους να μεταφέρονται στην δεύτερη ταχύτητα, στο αντίστοιχο ΚΕΠ, με εντολή την δημιουργία ενός εντελώς νέου μηχανισμού (σε νέα κτήρια αν γίνεται), με μηχανισμούς αξιολόγησης έργου, και ανάλογα κίνητρα πραγματικής εξατομικευμένης παραγωγικότητας.  Όποιος από τους παλαιούς υπαλλήλους δεν αξιολογείται ως ικανός να περάσει στην νέα "ταχύτητα", παραμένει την παλαιά καθώς οι απολύσεις σε καιρό Κρίσης, όπως λέω και ξαναλέω, είναι καταστροφικές  τόσο από οικονομικής όσο και από κοινωνικής άποψης.  Όμως, και αυτό έχει σημασία, πρέπει να δίνονται συνεχώς ευκαιρίες σε όλους τους υπαλλήλους της πρώτης "ταχύτητας" να περάσουν στην δεύτερη, ίσως μέσω εθελοντικής μετεκπαίδευσης. Σιγά-σιγά, με το σωστό management, το κέντρο βάρους θα μετατοπίζεται από την πρώτη στην δεύτερη ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα του Δημοσίου θα αυξάνεται εκθετικά.

2. Φορολογικό σύστημα
Φορολογικοί συντελεστές: Κάποιοι φίλοι (αλλά και μη) παραξενεύτηκαν την περασμένη εβδομάδα όταν με άκουσαν να καταθέτω από κοινού με το ΕΒΕΑ πρόταση για την μείωση του φορολογικού συντελεστή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στο 15% (βλ. εδώ και εδώ). Μάλιστα ερωτήθην: Αρκετά δεν φοροδιαφεύγουν οι επιχειρήσεις; Δεν τους φτάνει η μείωση μισθών και το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων; Χρειάζονται και μείωση του φορολογικού συντελεστή; Η απάντησή μου, απλή: Στον καιρό της Κρίσης όλοι χάνουν. Επιχειρήσεις και εργαζόμενοι. Ιδιώτες και δημόσιο. Έχουμε ελεύθερη πτώση κυρίες και κύριοι. Εν μέσω μιας τέτοιας πτώσης, ένα είναι το ζητούμενο: Ένα αλεξίπτωτο που θα φρενάρει την πτώση. Αποτελεί ιερό καθήκον του κράτους, απέναντι στους πολίτες και απέναντι στον εαυτό του, να μειώσει άμεσα όλους τους φορολογικούς συντελεστές ώστε να αυξήσει τα δημόσια έσοδα. Στην Ελλάδα, το 99% των επιχειρήσεων πληρώνουν κατά μέσον όρο περί τα €6000. Μια μείωση του φορολογικού συντελεστή για τους μικρομεσαίους, καθώς και του ΦΠΑ για όλους, εφόσον συνδυαστεί με σωστή επικοινωνιακή πολιτική και βελτίωση της λειτουργίας των εφοριών, θα αποδώσει περισσότερα έσοδα - όχι λιγότερα. Προτείνω, πιο συγκεκριμένα, την μείωση του ΦΠΑ στο 15% αλλά και την δημιουργία μιας προοδευτικής κλίμακας φορολογικών συντελεστών για τις επιχειρήσεις (κατά το μοντέλο της Πορτογαλίας) όπου τα ετήσια εισοδήματα έως €10.000 φορολογούνται με 12,5%, από €10.000 έως €15.000 με 14,5%, κλπ μέχρι που ο συντελεστής να φτάνει στο 25% για ετήσια εισοδήματα άνω των €100.000 και στο 40% για εισοδήματα από €1εκ και πάνω (ώστε οι τράπεζες να συνεισφέρουν όσο και οι πλούσιοι). Φαντάζεστε την αλλαγή κλίματος στην αγορά και στην κοινωνία αν έβγαινε μια διαφήμιση στις τηλεοράσεις από το υπουργείο οικονομικών που, ουσιαστικά, να λέει στους πολίτες: "Σε μια δύσκολη στιγμή, το κράτος έκανε το καθήκον του απέναντί σου. Ήρθε η σειρά σου να κάνεις το δικό σου καθήκον απέναντι στους υπόλοιπους. Δήλωσε τα πραγματικά σου εισοδήματα!"
Φορολογικοί έλεγχοι: Όσο ζούσα σε αγγλοσαξονικές χώρες, για 23 χρόνια, σας διαβεβαιώ ότι δεν είχα δει ποτέ το κτήριο κάποιας εφορίας. Ούτε και μου ζητήθηκε να στέλνω σακούλες με αποδείξεις και άλλα δικαιολογητικά κάθε φορά που συμπλήρωνα την φορολογική μου δήλωση. Ποτέ! Αυτό που γνώριζα όμως ήταν ότι, αν ποτέ επιλεχθώ για τυχαίο δειγματοληπτικό έλεγχο, και δεν έχω τα απαραίτητα δικαιολογητικά και αποδείξεις έτοιμες (με τις οποίες θα δικαιολογείται και η τελευταία κίνηση στον τραπεζικό μου λογαριασμό), η ζωή μου (όπως την ήξερα) θα έληγε! Μία φορά μου έγινε τέτοιος έλεγχος. Το 1993. Ήταν δυσάρεστος. Όμως ήταν μικρό το κακό μπροστά στην αναξιοπρέπεια του να τρέχω στις εφορίες για δεκαετίες και να βρίσκομαι συνεχώς αντιμέτωπος με ένα κράτος το οποίο με αντιμετωπίζει ως ένοχο (καθώς η απόδειξη του εναντίου είναι φιλοσοφικά αδύνατη). Ο έφορος που μου τηλεφώνησε μου έδωσε την επιλογή να με επισκεφτεί στο γραφείο μου ή να πάω εγώ στο δικό του. Επέλεξα το γραφείο μου. Με επισκέφτηκαν δύο, ένας άνδρας εφοριακός και μία γυναίκα. Πριν αρχίσουμε, έβγαλαν από μια τσάντα ένα μαγνητόφωνο και με πληροφόρησαν ότι ό,τι πούμε πρέπει να καταγραφεί και στο τέλος να σφραγιστεί η κασέτα (τώρα χρησιμοποιούν dvd) μετά από υπογραφή και των δύο μερών. Μου είπαν μάλιστα ότι, σε περίπτωση που το ένα από τα δύο μέρη (εγώ ή εκείνοι) θέλουν να επικαλεστούν κάτι από αυτά που θα ειπωθούν στο δικαστήριο, έχει το δικαίωμα να το κάνει. Με αυτά τα λόγια έρχομαι στην απλή πρόταση: Αυστηροί δειγματοληπτικοί έλεγχοι, με δρακόντεια μέτρα εναντίον των παρανομούντων, μέγιστη προθεσμία στα δικαστήρια για την επιβολή κυρώσεων οι 6 μήνες, αλλά και παράλληλα νομική επιβολή υπηρεσιακής μαγνητοφώνησης όλων των συνομιλιών μεταξύ ελεγκτών και εκπροσώπων των επιχειρήσεων, με δικαίωμα του κάθε μέρους να επικαλεστούν τα μαγνητοφωνημένα αρχεία σε κάθε διοικητική/δικαστική εξέταση.

3. Πενταετής Οικονομικός Προγραμματισμός
Τα πενταετή αναπτυξιακά προγράμματα στην χώρα μια θλιβερή προϊστορία. Στα χαρτιά έμειναν. Σε συνδυασμό με την δεσπόζουσα νεοφιλελεύθερη άποψη ότι δεν είναι δουλειά του κράτους να αναδεικνύει τους εθνικούς πρωταθλητές στον χώρο των επιχειρήσεων, η πρότασή μου αυτή θα ξενίσει. Κι όμως. Αυτή την στιγμή απαιτείται ένας συντονισμός. Έτσι κι αλλιώς ο ιδιωτικός μας τομέας είναι εν πολλοίς, κακά τα ψέμματα, κρατικοδίαιτος (είτε λόγω της διαπλοκής του με το ελληνικό δημόσιο είτε λόγω της εξάρτησής του από τα ΕΣΠΑ). Σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο, όπου καλούμαστε να απαντήσουμε στο αμείλικτο ερώτημα "Η Ελλάδα με τι αγαθά θα συμμετέχει στο ευρωπαϊκό και στο διεθνές εμπόριο;", δεν είναι δυνατόν το κράτος να μην προσπαθήσει να συντονίσει τις καλές προσπάθειες των ιδιωτών που δεν το βάζουν κάτω, να σταθεί αρωγός σε αυτές, και να τις εντάξει στον προγραμματισμό των δημοσίων επενδύσεων και μάλιστα στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Ας επωμιστεί το Υπουργείο Ανάπτυξης το μέγα ερώτημα: Ποιοι κλάδοι πρέπει να ενισχυθούν τα επόμενα πέντε χρόνια; Ποιες επιχειρήσεις εντός αυτών μπορούν να προσφέρουν προτιθέμενη αξία; Ποια δίκτυα επιχειρήσεων υπάρχουν ή μπορούν να δημιουργηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτή την στιγμή, τέτοιες προσπάθειες γίνονται από κάποια Υπουργεία και από οργανισμούς (π.χ. ΕΟΜΜΕΧ). Δεν συντονίζονται όμως μεταξύ τους. Επαφίονται στον πατριωτισμό κάποιων ανθρώπων. Αυτό που απαιτείται είναι ο συντονισμός τους στο πλαίσιο ενός συνολικού πενταετούς οικονομικού προγράμματος για όλη την χώρα και για όλους τους κλάδους - από τον τουρισμό και την μεταποίηση στις βιολογικές καλλιέργειες και την υψηλή τεχνολογία.
4. Ενεργοποίηση της συμμετοχικής οικονομίας
Το θυμάστε το σλόγκαν του Γιώργου Παπανδρέου περί συμμετοχικής δημοκρατίας, τότε που έκανε τα πρώτα βήματά του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ; Εκείνη την εποχή, επιχειρηματολογούσα ότι η έννοια της συμμετοχικής δημοκρατίας θα παρέμενε κενή περιεχομένου αν δεν επεκτεινόταν στην έννοια της συμμετοχικής οικονομίας. Όπερ και εγένετο: Το σλόγκαν παρέμεινε σλόγκαν. Επειδή δεν είναι η ώρα τώρα να αναφερθούμε εκτενώς στα της συμμετοχικής οικονομίας, θα περιοριστώ σε μερικές σκέψεις. Μεταξύ του κρατικού μηχανισμού και των επιχειρήσεων υπάρχει μια γκρίζα ζώνη όπου κατοικούν άνθρωποι με καλές ιδέες, με μεγάλη ενέργεια, με δημιουργικότητα και με διάθεση για προσφορά που υπερβαίνει το καθαρά οικονομικό ενδιαφέρον. Αυτή η οικονομική και κοινωνική ενέργεια πάει, βασικά, χαμένη. Συμμετοχικές επιχειρηματικές πρωτοβουλίες θα την ενεργοποιούσαν με απρόβλεπτα, αλλά σίγουρα θετικά, αποτελέσματα για την χώρα. Υπό μια άποψη, τέτοιες πρωτοβουλίες θυμίζουν ένα είδος συνεταιρισμού. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά: Δεν αφορούν απλά συμπράξεις παραγωγών με κοινά συμφέροντα (π.χ. παραγωγών λαδιού), τα οποία αντιπαρατίθενται (ως ένα καρτέλ) στην αγορά των συμφερόντων της υπόλοιπης κοινωνίας (π.χ. των καταναλωτών λαδιού, των υπόλοιπων κλάδων). Αντίθετα, διέπονται από μια ενδογενή «φυσική ισορροπία» από τη στιγμή που σε αυτές συμμετέχουν και παραγωγοί και χρήστες/καταναλωτές. Αυτή η ισορροπία αντίθετων και κοινών συμφερόντων, μαζί με την πρόβλεψη (μερικής) δημόσιας χρηματοδότησης στην βάση μετρήσιμων αποτελεσμάτων, είναι η εγγύηση ότι οι συμμετοχικές επιχειρήσεις δεν θα εκφυλιστούν σε παραδοσιακού τύπου συνεταιρισμούς (παρελθόντων ετών) ή σε ιδιωτικές κρατικοδίαιτες εταιρείες/συμπράξεις. Κλείνω με δύο παραδείγματα: (Α) Δίκτυο παραγωγών βιολογικών προϊόντων, καταναλωτών που αποκτούν προτεραιότητα στην κατανάλωση των προϊόντων αυτών (αλλά και έλεγχο επί της παραγωγικής διαδικασίας) και, τέλος, εξαγωγικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό με μια σειρά από σχετικά προϊόντα (π.χ. οινοπαραγωγούς). (Β) Ένα από τα σχολεία που κλείνει το υπουργείο κρατείται ανοικτό από τους καθηγητές και την τοπική κοινωνία. Οι μεν πληρώνονται τον μισθό τους κανονικά από το δημόσιο αλλά αναλαμβάνουν να εισάγουν κενά δαιμόνια στο πρόγραμμα σπουδών (π.χ. επί πλέον μαθήματα γλώσσας, θεάτρου κλπ. όπως κάνουν τα ακριβά σχολειά των Βορείων Αθηναϊκών Προαστίων) με την αρωγή της τοπικής κοινωνίας, του Δήμου κλπ.
Συμπέρασμα
Πολλά πρέπει και μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τις συλλογικές και ατομικές μας αποδόσεις. Όμως, τίποτα δεν θα  πετύχουμε με περικοπές στις δημόσιες δαπάνες που αφορούν επενδύσεις, μισθούς και θέσεις εργασίας. Ζητούμενο είναι η θεαματική βελτίωση της αποτελεσματικότητας του κράτους και του συντονισμού των επιχειρηματικών κινήσεων. Κι όλα αυτά την ώρα που πασχίζουμε να πείσουμε τους ηγέτες μας (τουλάχιστον) να προσπαθήσουν να βάλουν μυαλό στους ευρωπαίους συναδέλφους τους έτσι ώστε να μην πάνε χαμένες οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες και οι θυσίες όλων, βορείων και νοτίων κατοίκων μιας ηπείρου με λαμπρό παρελθόν, μεγάλες δυνατότητες αλλά και με ένα αποκαρδιωτικά αδύναμο πολιτικό προσωπικό.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

protagon.gr

Γιατι αγανάκτισαν.... οι αγανακτισμένοι

Του Γιάννη Λοβέρδου

Το κίνημα των Αγανακτισμένων δεν πρόκειται να καταλαγιάσει όσο επικρατεί, και δικαίως, η άποψη στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ότι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, διεσπάθισαν το δημόσιο χρήμα και δεν κάνουν το παραμικρό για να τιμωρήσουν εκείνους που προκάλεσαν με τη συμπεριφορά τους.

Επί χρόνια στην Ελλάδα επικράτησε ένας ιδιότυπος πολιτικός αμοραλισμός, που επέτρεψε σε πολιτικούς, που εμφανώς ζούσαν πάνω από τις πραγματικές δυνατότητές τους, να συμπεριφέρονται με τρόπο προκλητικό κι αλαζονικό, χωρίς να αντιδρά κανείς. Ούτε κι εκείνοι οι έντιμοι συνάδελφοί τους, που τα έβγαζαν δύσκολα πέρα αισθάνονταν την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν πώς ο ένας ή ο άλλος διατελέσας υπουργός αγόραζε πολυτελές σπίτι υπό τη σκιά της Ακροπόλεως, πώς έκανε διακοπές σε πανάκριβα ριζόρτ στον κοσμικό και πολυτελή Μαυρίκιο, πώς διέμενε σε χλιδάτη σουίτα σε ένα από τα πλέον ακριβά ξενοδοχεία του Παρισιού, εκεί όπου έκανε τη γαμήλια δεξίωση του. Η συμπεριφορά στην καλύτερη περίπτωση θεωρείτο περίεργη, προκαλούσε ενδεχομένως κάποια δημοσιεύματα κι εκεί σταματούσε.
Επικρατούσε ακόμα η άποψη του Κώστα Σημίτη, "αν έχετε στοιχεία διαφθοράς κάποιου πολιτικού να τα πάτε στον εισαγγελέα". Αποψη που είχε καταδικάσει ο Κώστας Καραμανλής όταν ήταν στην αντιπολίτευση, για να την ενστερνισθεί πλήρως όταν έγινε κυβέρνηση. Με την ίδια λογική, το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση πήρε την πρωτοβουλία το 2001 με την αναθεώρηση του Συντάγματος κι ακολούθως το 2003 με το νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών να προωθήσει μια σκανδαλώδη νομοθεσία, με τη σύμφωνη γνώμη της Ν.Δ., που απάλλασσε τους ανέντιμους κι επίορκους πολιτικούς, αν είχαν διατελέσει υπουργοί, από όλες τις ευθύνες τους, ποινικές και μη, για οποιοδήποτε αδίκημα είχαν ενδεχομένως διαπράξει κατά τη διάρκεια άσκησης των υπουργικών τους καθηκόντων. Με αποτέλεσμα σήμερα, ακόμα κι αν αποδειχθούν ευθύνες οποιουδήποτε διατελέσαντος υπουργού για οποιοδήποτε αδίκημα, να μην μπορεί να διωχθεί ποινικά.

Επίσης, επί χρόνια γνωρίζαμε για πολιτικούς που ζούσαν πάνω και πέρα από τα επίσημα εισοδήματά τους. Τον τελευταίο καιρό γίνεται μεγάλη συζήτηση για τα σπίτια που αγόρασαν τα τελευταία χρόνια γνωστοί πολιτικοί, όπως ο Ακης Τσοχατζόπουλος. Η λίστα θα μπορούσε να διευρυνθεί και με άλλα τρανταχτά ονόματα. Και δικαίως. Ο λόγος είναι ότι όλοι τους ανήκουν σε εκείνους τους πολιτικούς που δεν είχαν προσωπική περιουσία προτού εισέλθουν στην πολιτική, δεν πήραν προίκα από τις συζύγους τους, όπως κάποιοι άλλοι συνάδελφοί τους ισχυρίζονται, και δεν είχαν άλλα εισοδήματα πέραν της βουλευτικής τους αποζημιώσεως, και μάλιστα επί σειράν ετών ή και δεκαετιών. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι με τη βουλευτική αποζημίωση ένας βουλευτής, που μάλιστα αγωνιά και δαπανά αρκετά χρήματα για την επανεκλογή του, δεν μπορεί να αποταμιεύσει ούτε ένα τσακιστό ευρώ και δεν μπορεί να αγοράσει ούτε γκαρσονιέρα στην Κυψέλη.
Οπότε οι συγκεκριμένοι πολιτικοί κι αρκετοί άλλοι συνάδελφοί τους πρέπει ευλόγως να δώσουν εξηγήσεις για το πώς απέκτησαν τα σπίτια στα οποία διαμένουν και για το πώς ζουν με τον τρόπο που ζουν. Κι υποχρέωση είναι κυρίως των κομμάτων τους να πάρουν απάντηση από τους πολιτικούς αυτούς. Εστω κι αργά, ο κ. Τσοχατζόπουλος θα αντιμετωπίσει ποινική δίωξη με την απόφαση της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής. Αλλά και πάλι αυτό δεν αρκεί. Αν οι πολιτικοί θέλουν να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία τους, πρέπει να πάρουν αποφασιστικά μέτρα και να εξωπετάξουν όσους προκαλούν με τη συμπεριφορά τους, έστω κι αν δεν μπορούν να τεκμηριωθούν ποινικές τους ευθύνες.
Αλλά η Ελλάδα είναι μικρή χώρα κι όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Οπότε είναι άκρως υποκριτικό και πολιτικά αμοραλιστικό να ισχυρίζονται κάποιοι ότι δεν ήξεραν

axiaplus.gr