Του Δημήτρη Ποταμιάνου
Μένω σ’ ένα φιλόξενο σπίτι, όταν έρχομαι στην Αθήνα, σε μια γειτονιά του Κέντρου που θα πρέπει ολόκληρη σχεδόν να είναι ιδιοκτησία της Εκκλησίας. Μιλώ για τα φιλέτα βέβαια- το κτήριο, λογουχάρη, στο οποίο στεγαζόταν το Υπουργείο Παιδείας (και Θρησκευμάτων, παρακαλώ, με την προσθήκη τώρα της Δια βίου μάθησης,άρα και της αδιάλειπτης κατήχησης, εύκολα συμπεραίνουμε). Αλλά και για τα μικρότερα γραφεία, τα λιγοστά πλέον σπίτια, τα παρακείμενα μαγαζιά ως και τα ευτελή μαγαζάκια. Αναφέρομαι προφανώς στο τετράγωνο της Πλάκας πίσω από τη Μητρόπολη, από την περιοχή του Συντάγματος και έως την πλατειούλα της Αδριανού εμπρός από την Ρωμαϊκή Αγορά.
Στον καιρό της Κρίσης τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο (σύντομα μάλλον βλέπω να «κλείνουν» και κάμποσα σπίτια). Χασάπικα, μανάβικα, ραφτάδικα, χρωματοπωλεία, ψιλικατζήδικα, όπου να’ ναι πιθανότατα και ο μοναδικός πλέον φούρνος της γειτονιάς. Ανθούν, αντιθέτως, τα καταστήματα εκκλησιαστικών και ιερατικών ειδών. Νέες βιτρίνες ξεφυτρώνουν κάθε τόσο με πολύχρωμα, βαρύτιμα άμφια, αντεριά, πετραχήλια, καλυμμαύχια,ποιμαντορικές ράβδους, ξυλόγλυπτα αναλόγια,θυμιατήρια, αρτοφόρια, εξαπτέρυγα, λογής λογής εικονίσματα και ούτω καθεξής. Με καθηλώνει η θέα της πελατείας των καταστημάτων αυτών. «Έλα Χριστέ στη θέση σου», ψιθυρίζω κι εγώ από μέσα μου , καθώς άθελά μου αλλά και με μιαν απροσδιόριστη νοσταλγία πιάνω να ξανασχηματίσω ύστερα από κάμποσα χρόνια το σημείο του σταυρού. Νέοι, μεσόκοποι, ηλικιωμένοι ιερωμένοι χαζεύουν πρώτα αρκετή ώρα με δέος αλλά και μ’ ‘εναν αδιόρατο φθόνο τις έκλαμπρες προθήκες, κι ύστερα με θαρραλέα και χαρωπά βήματα προχωρούν στα ενδότερα να διαπραγματευτούν την πολύτιμη πραμάτεια. Κι ο μπεζαχτάς ανοιγοκλείνει έτσι ασταμάτητα. Τύφλα να’ χει η Ζάρα ή και τ’ άλλα τα πιο ανεβασμένα τεμένη του πρεταπορτέ.
Γιατί όμως απορώ έτσι κι εξίσταμαι; Αυτοί ακριβώς οι καμαρωτοί ρασοφόροι δεν είναι που, απαλλαγμένοι από το βάρος μιας οποιασδήποτε τακτής εισφοράς, χάρη στις συμφωνίες τού πάντα στυλάτου μακαριστού Χριστόδουλου με τις διάφορες πολιτικές ηγεσίες, εξασφάλισαν τα επιδόματα και το ανταποδοτικό εφάπαξ που οι άλλοι καλοπληρωτές πολίτες περιμένουν χρόνια ολόκληρα στην ουρά να εισπράξουν- εκβιαστικά κουτσουρεμένα τώρα πιά όλα αυτά; Δε μπορώ να πω πως διάβασα προσεχτικά το μεσοπρόθεσμο και τους εφαρμοστικούς (sic) του νόμους, αλλά στο νέο φορομπηχτικό κουστούμι που βιαστικά μας ράψανε δεν πρόσεξα να γίνεται πουθενά σοβαρός λόγους για κοντύματα και στενέματα της παπαδίστικης αμφίεσης και εξάρτυσης, ούτε βέβαια και για άντληση πόρων, φορολογικών ή άλλων, από την διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία του ιερατείου μας. Καϋμένε φίλε Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, στο βρόντο πάλι οι θερμές εισηγήσεις σου: Κόψτε από τα στρατά και τα άχρηστα όπλα τους, πάρτε από την Εκκλησία και από το περισσευούμενο έχει της, πάψτε να φοβάστε πως θα σας κουρσέψουν και θα σας εξισλαμίσουν οι αλλόθρησκοι γείτονές σας- την αφαίμαξη των οικονομιών σας από τους δικούς σας θρησκευάμενους κοιτάξτε καλύτερα! Φωνή γνησίου φιλέλληνα βοώντος εν τη ερήμω.
Στον καιρό της Κρίσης τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο (σύντομα μάλλον βλέπω να «κλείνουν» και κάμποσα σπίτια). Χασάπικα, μανάβικα, ραφτάδικα, χρωματοπωλεία, ψιλικατζήδικα, όπου να’ ναι πιθανότατα και ο μοναδικός πλέον φούρνος της γειτονιάς. Ανθούν, αντιθέτως, τα καταστήματα εκκλησιαστικών και ιερατικών ειδών. Νέες βιτρίνες ξεφυτρώνουν κάθε τόσο με πολύχρωμα, βαρύτιμα άμφια, αντεριά, πετραχήλια, καλυμμαύχια,ποιμαντορικές ράβδους, ξυλόγλυπτα αναλόγια,θυμιατήρια, αρτοφόρια, εξαπτέρυγα, λογής λογής εικονίσματα και ούτω καθεξής. Με καθηλώνει η θέα της πελατείας των καταστημάτων αυτών. «Έλα Χριστέ στη θέση σου», ψιθυρίζω κι εγώ από μέσα μου , καθώς άθελά μου αλλά και με μιαν απροσδιόριστη νοσταλγία πιάνω να ξανασχηματίσω ύστερα από κάμποσα χρόνια το σημείο του σταυρού. Νέοι, μεσόκοποι, ηλικιωμένοι ιερωμένοι χαζεύουν πρώτα αρκετή ώρα με δέος αλλά και μ’ ‘εναν αδιόρατο φθόνο τις έκλαμπρες προθήκες, κι ύστερα με θαρραλέα και χαρωπά βήματα προχωρούν στα ενδότερα να διαπραγματευτούν την πολύτιμη πραμάτεια. Κι ο μπεζαχτάς ανοιγοκλείνει έτσι ασταμάτητα. Τύφλα να’ χει η Ζάρα ή και τ’ άλλα τα πιο ανεβασμένα τεμένη του πρεταπορτέ.
Γιατί όμως απορώ έτσι κι εξίσταμαι; Αυτοί ακριβώς οι καμαρωτοί ρασοφόροι δεν είναι που, απαλλαγμένοι από το βάρος μιας οποιασδήποτε τακτής εισφοράς, χάρη στις συμφωνίες τού πάντα στυλάτου μακαριστού Χριστόδουλου με τις διάφορες πολιτικές ηγεσίες, εξασφάλισαν τα επιδόματα και το ανταποδοτικό εφάπαξ που οι άλλοι καλοπληρωτές πολίτες περιμένουν χρόνια ολόκληρα στην ουρά να εισπράξουν- εκβιαστικά κουτσουρεμένα τώρα πιά όλα αυτά; Δε μπορώ να πω πως διάβασα προσεχτικά το μεσοπρόθεσμο και τους εφαρμοστικούς (sic) του νόμους, αλλά στο νέο φορομπηχτικό κουστούμι που βιαστικά μας ράψανε δεν πρόσεξα να γίνεται πουθενά σοβαρός λόγους για κοντύματα και στενέματα της παπαδίστικης αμφίεσης και εξάρτυσης, ούτε βέβαια και για άντληση πόρων, φορολογικών ή άλλων, από την διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία του ιερατείου μας. Καϋμένε φίλε Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, στο βρόντο πάλι οι θερμές εισηγήσεις σου: Κόψτε από τα στρατά και τα άχρηστα όπλα τους, πάρτε από την Εκκλησία και από το περισσευούμενο έχει της, πάψτε να φοβάστε πως θα σας κουρσέψουν και θα σας εξισλαμίσουν οι αλλόθρησκοι γείτονές σας- την αφαίμαξη των οικονομιών σας από τους δικούς σας θρησκευάμενους κοιτάξτε καλύτερα! Φωνή γνησίου φιλέλληνα βοώντος εν τη ερήμω.
protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου